Þegar kynþáttahyggjan ber Jón Magnússon ofurliði

Posted on by
17

Jón Magnússon gerir aumkunarverða tilraun til að klóra yfir skítinn sem hann varð uppvís að í síðasta pistli sínum um málefni flóttafólks.

Það eru semsagt samkvæmt Jóni “öfgar sem bera vitsmunina ofurliði” að vera ósáttur við hreinar og klárar lygar um að flóttamenn fái 215 þúsund krónur í dagpeninga á mánuði fyrir utan húsnæði, þegar staðreyndin er sú að hér er um að ræða heildarkostnað.

Og Jón heldur áfram í ruglinu, nú ber hann heildarkostnað af hverjum hælisleitanda saman við þær greiðslur sem öryrkjar og aldraðir fá í vasann. Ekkert tillit tekið til niðurgreiðslu ríkisins vegna hjálpartækja, sjúkrahússvistar, ferðaþjónustu eða neins annars. Það þykir Jóni Magnússyni væntanlega bera vott um vitsmuni.

Þvaglátaeftirlit ríkisins

Posted on by
6

Fimmtán manns kærðir fyrir að pissa í miðbænum. Hversu margir ætli hafi þá sloppið?

Víst er að hér er ekki aðeins um að ræða umfangsmikið vandamál, heldur einnig vannýtta tekjulind. Einhvernveginn þarf að fjármagna þessi störf lögreglunnar sem eflaust hefur í ýmsu öðru að snúast, auk þess sem hlandstækjan truflar að líkindum næmt þefskyn þeirra lögregluþjóna sem gerðir eru út af örkinni til þess að hnusa eftir kannabisræktun. Auðvitað mætti koma á sérstökum hlandskatti en þar sem margir kasta aldrei af sér vatni á almannafæri væri það varla sanngjarnt. Það væri hinsvegar bæði hægt að auka tekjur ríkissjóðs stórlega og jafnframt skapa mörg störf með því að koma á sérstöku þvaglátaeftirliti.

Skikka þarf alla borgara til að skila inn þvagsýni við 15 ára aldur. Ráða svo sérstakt fólk, svokallaða hlandverði, til að fara með þvagleitartæki um bæinn á morgnana. Einnig þarf að koma á sérstakri þvaggreiningarstöð, þar sem hver pissupollur er rakinn til brotamannsins  og senda fólki einfaldlega sektarmiða, líkt og stöðumælasektir.

Ólöglegir innflytjendur fá ekki krónu

Posted on by
12

Jón Magnússon fullyrðir að ólöglegir innflytjendur fái 215 þúsund krónur í dagpeninga á mánuði og Pressan lepur þessa speki upp án þess að sýna minnstu viðleitni til að fá þetta staðfest eða leita skýringa á því hversvegna ólöglegir innflytjendur fái hærri greiðslur en löglegir borgarar.

Sannleikurinn er sá að ólöglegir innflytjendur fá ekki krónu frá ríkinu og njóta engra réttinda. Jón er sennilega með hælisleitendur í huga en þegar flóttamaður kemur til landins er hann fyrst fangelsaður í 15-30 daga og svo er hann annaðhvort sendur úr landi eða þá að hann  fær stöðu hælisleitanda á meðan Útlendingastofnun er að reyna að finna afsökun til að koma honum úr landi. Flóttamennirnir á Fit eru því ekki “ólöglegir innflytjendur”, heldur hælisleitendur sem eiga rétt á vernd, framfærslueyri, húsaskjóli og heilsugæslu. Ég veit ekki hvaðan þessi tala, 215 þúsund fyrir utan húsnæði, er fengin en rétt væri að Jón upplýsti það. Hitt veit ég að það fara ofboðslegir fjármunir í að vista þetta fólk í fangelsum að ástæðulausu og að þeir flóttamenn sem ég hef hitt vilja ekkert frekar en að komast í vinnu. Þeim er meinað það, jafnvel þótt þeir hafi atvinnuloforð. Þar sem þeir hafa aðeins tímabundin dvalarleyfi og enga vinnu, fá þeir heldur ekki leiguhúsnæði og þar sem Fit er eina húsnæðið sem stendur þeim til boða er nánast útilokað fyrir þá að mynda þau tengsl sem þarf til að fá vinnu þegar og ef þeir loksins fá dvalarleyfi til lengri tíma. Fyrir vikið situr ríkið oft uppi með þá ennþá lengur en ástæða er til.

Einnig væri rétt að Jón upplýsti hvaðan hann hefur þær upplýsingar að “ólöglegum innflytjendum” (ég reikna með að hann eigi við flóttamenn) fjölgi vegna frétta um að Íslendingar taki á málum af linkind. Mér er kunnugt um að a.m.k. fram á mitt ár 2011 var sjaldgæft að menn gæfu sig fram og óskuðu eftir hæli við komuna til landsins. Langflestir voru á leið til Kanada eða Bandaríkjanna og hefðu ekki sótt um hæli á Íslandi nema vegna þess að þeir voru stöðvaðir í Leifsstöð. Þeir voru því alls ekki að sækjast eftir dvalarleyfi á Íslandi og hefðu helst viljað losna við þessa millilendingu. Hefur þetta gerbreyst á tæpu ári og ef svo er, hvaðan hefur Jón þær upplýsingar að linkind Íslendinga laði fólk að landinu?

Umræðan um mál piltanna sem komu frá Finnlandi nú á dögunum varpar ljósi á það hversu lítið almenningur veit um stöðu hælisleitenda. Þótt margir hafi lýst hneykslun sinni á þessum fangelsisdómi heyrist líka sá misskilningur sem sést svo glögglega í pistli Jóns Magnússonar, að til Íslands streymi fólk í þeim tilgangi að biðja um hæli. Einnig gætir tortryggni vegna þess að af myndum að dæma eru þessir piltar eldri en þeir segjast vera og það út af fyrir sig gerir þá ótrúverðuga. Ég treysti mér ekki til að aldursgreina fólk af myndum en samkvæmt flóttamannasamningi SÞ á flóttamaður að njóta vafans ef ekki tekst að færa sönnur á sögu hans og í fangelsisdómnum er gengið út frá því að drengirnir  hafi gefið upp réttan aldur. Þar sem dómurinn gengur út frá þeirri forsendu, er full ástæða til að horfa ekki eingöngu á lagabókstafinn, heldur líka hefðir um dóma yfir unglingum. Það hlýtur að teljast einsdæmi á Íslandi að svo ungt fólk (sem gert er ráð fyrir í dómnum) sé dæmt til óskilorðsbundinnar fangavistar fyrir skjalafals og það án nokkrurrar aðkomu barnaverndaryfirvalda.

Önnur hugmynd sem ég hef séð á nokkrum stöðum er sú að til þess að eiga yfirhöfuð einhvern rétt, þurfi menn að gera grein fyrir sér strax við komuna til landsins. Ljóst er að Ísland hefur nokkra sérstöðu vegna landfræðilegar stöðu sinnar. Mjög fáir þeirra flóttamanna sem lenda á Íslandi hafa nokkurn áhuga á að vera þar. Þeir eru með flugmiða til Kanada eða Bandaríkjanna en millilenda aðeins á Íslandi og eru þar með alls ekki að reyna að “svindla sér inn”. Þar sem þessu ákvæði er ætlað að stemma stigu við fjölda ólöglegra innflytjenda sem ekki eiga tilkall til stöðu flóttamanns, en ekki að heimila sem flestar refsingar, er það ekki í anda samningsins að refsa mönnum sem millilenda á Íslandi.

Og af hverju gera mennirnir ekki bara grein fyrir sér ef þeir eru í alvöru á flótta? Vegna þess að sá sem ferðast á fölsuðum skilríkjum veit að þótt flóttamannasamningurinn banni refsingar við því, svo fremi sem hann gefur sig fram, væri yfirvöldum ekki stætt á að hleypa honum áfram. Ef hann gerði grein fyrir sér yrði hann stoppaður. Ef þú ert á leið til Kanada þá viltu ekki láta stoppa þig á einhverjum útnára sem þú veist ekkert um og allra síst ef þú ert búinn að ganga í gegnum hörmungar. Þú veist ekki hvað gerist ef þú segist vera með fölsuð skilríki. Kannski verður þú pyntaður, ef þú kemur frá Kína eða Íran finnst þér það t.d. bara mjög sennilegt. Kannski verður þú sendur beint “heim”. Þú reiknar t.d. með því ef þú ert frá Vestur Afríku. Og svo skulum við ekki gleyma því að náttúruhamfarir og hungursneyð eru ekki ástæður sem gefa þér stöðu flóttamanns þannig að ef þú ert að flýja örbirgð, þá má bara alveg senda þig heim aftur. Það væri beinlínis heimskulegt af flóttamanni sem hefur ekki í hyggju að setjast að á Íslandi að gefa sig fram.

Stundum hefur þeim sem millilenda á Íslandi líka verið sagt að þar sé ekkert eða mjög lítið vegabréfaeftirlit. Þeir sem hafa tekjur af því að falsa skilríki vilja auðvitað bara fá peninginn með sem minnstu veseni og gefa ekki endilega heiðarlegar upplýsingar. Þegar flóttamenn  lenda á Keflavíkurflugvelli, vita sumir þeirra ekki hvar þeir eru. Í sumum tilvikum veit flóttamaðurinn ekki einu sinni að hann er staddur á eyju. Sumir halda að Ísland tilheyri Noregi eða Danmörku. Margir þeirra vita ekki hvernig staða mannréttinda er á Íslandi eða hvaða afstöðu Íslendingar hafa til flóttamanna. Hvort er þá rökréttara að rétta fram falsaða vegabréfið og vona að maður komist áfangastað, eða segja; heyrðu þetta vegabréf er að vísu falsað, ég er í raun að flýja frá Íran þar sem ég var í fangelsi og sætti pyntingum fyrir skoðanir mínar.

Allt þetta vita yfirvöld mæta vel og að dæma menn í fangelsi út á ákvæðið um að þeir eigi að gefa sig fram, er ekkert annað en vísvitandi misnotkun á samningnum, samskonar misnotkun og á hinu margumrædda Dyflinnarákvæði.

Fréttatíminn birti um daginn viðtöl við pilta sem vistaðir eru á Fit. Merkileg finnst mér að sjá fólk hafa mun meiri áhyggjur af því að hugsanlega hafi þeir logið til um aldur en því hvaða aðstæður það eru sem fá börn (þeir hafa verið á flótta lengi) til að flýja land. Kannski eru drengirnir eldri en þeir segjast vera. Það er strangt til tekið óheiðarlegt en eigum við ekki að bíða aðeins með að dæma þá þar til við fáum á hreint hvort þeir segja rétt til um aldur og ef ekki, af hvaða aðstæðum sú hagræðing sannleikans er sprottin? Það að gefa rangar persónuupplýsingar gerir þann sem er að flýja ömurlegar aðstæður nefnilega ekki endilega að glæpamanni. Ekki frekar en það gerir þig að barnaníðingi að giska á að þessi stúlka sé miklu eldri en 14 ára.

Rétt er að taka fram að nú, kl 15.00 þann 17. apríl, hefur Jón hefur ekki samþykkt athugasemdir mínar við umrædda færslu, sem ég skrifaði og staðfesti um kl 10:30 í gærkvöld.

Af hverju er það ekki sjúklegt?

Posted on by
4

Þegar ég var 12 ára fór ég í megrun. Ég var í heimavistarskóla og þekkti sjálfa mig nógu vel til þess að vita að ég myndi ekki standa við nein áform um að fá mér bara einu sinni á diskinn eða sleppa sósunni. Ég er gefin fyrir róttækar aðgerðir og mín lausn varð sú að sleppa því bara algjörlega að borða. Ég komst upp með það í tvo daga. Þá kom skólastjórinn til mín og spurði hvort ég væri veik. Hann var ósköp almennilegur en gerði mér grein fyrir því að hvort sem ég væri of feit eða ekki, liti hann á það sem merki um veikindi ef barn fengist ekki til að nærast og hann myndi því neyðast til að biðja foreldra mína að koma mér undir læknishendur ef ég borðaði ekki.

Á þessum tíma var orðið “átröskun” ekki notað en engu að síður var það litið alvarlegum augum ef barn tók upp á því að svelta sig. Það var hinsvegar ekki álitið sjúklegt að borða yfir sig. Það gat verið dónalegt. Það gat líka verið óhollt en það átti helst við um ákveðnar fæðutegundir. Maður mátti ekki borða óhóflegt magn af súkkulaðikexi af því að birgðirnar af því áttu að duga fleirum og af því að þá hafði maður ekki pláss fyrir ýsuna en aldrei minnist ég þess að nokkrum manni hafi þótt ég eða nokkurt annað barn borða of mikið af venjulegum heimilismat. Þvert á móti var dyggð að vera “duglegur að borða”. Offita var náttúrulega ekki talin góð en hún var skrifuð á sælgæti og kókómalt frekar en of mikla matarlyst. Kókópöffs var ekki matur. Feitt saltkjöt var matur.

Þegar Darri var lítill varð hann stundum mjög lystarlaus í 2-3 vikur. Ég hafði brjálæðislegar áhyggjur af honum á þessum tímabilum og gerði allt sem ég gat til að koma ofan í hann fæðu. Aldrei hafði ég samt neinar áhyggjur af strákunum mínum ef þeir borðuðu óvenju mikið. Og áhyggjur af vannæringu fólks sem hefur nægan aðgang að mat eru ekki bundnar við nútímasamfélag. Móðir mín var grannt barn; hún var neydd til að drekka rjóma. Í dag eru fleiri börn feit og fleira fólk meðvitað um að það er vel hægt að fitna af fleiru en kökum og sælgæti. Horfellir er ekki vandamál nema þar sem hungursneyð geysar, offita er vandamál, jafnvel í þróunarlöndunum. Engu að síður er miklu líklegra að við lítum á það sem sjúklegt ástand að borða of lítið en að borða of mikið. Hvernig stendur annars á því að í daglegu tali er orðið “átröskun” notað um anorexíu og lotugræðgi en ekki um það að borða of mikið að staðaldri? Hversvegna tölum við ennþá um að borða “vel” og borða “illa” eins og það sé heilbrigðara eða betra að borða mikið?

Þegar fólk borðar of lítið leitum við skýringa strax. Við reynum að finna líkamlega sjúkdóma sem valda lystarleysi eða geðræna sjúkdóma sem valda því að fólk vill vera sjúklega horað. En hversvegna borðar fólk of mikið? Vísindamenn reyna að finna svör við því en miðar hægt og almenningur skrifar það ýmist á persónubresti eins græðgi og leti eða þá á hæga brennslu. “Græðgi og stjórnleysi” er náttúrulega engin skýring. Flestir þeirra sem ár eftir ár eru grannir, sýna enga sérstaka sjálfsstjórn, þá bara langar ekkert í meira. Af hverju langar sumt fólk í meiri mat en það þarf? Að einhverju leyti getur verið að skýringin felist í því að mikið sykurát setji insúlínið úr skorðum en sumir virðast þá undanþegnir því böli. Ég hef ekki fundið fullnægjandi svar en þigg ábendingar um lesefni með þökkum.

Fólk fitnar einkum af tveimur ástæðum; það langar í meiri mat en það hefur þörf fyrir og það lifir í sjálfsblekkingu um eigið mataræði. Sá feiti virðist hreinlega blokkera minninguna um súkkulaðimolann sem hann stakk upp í sig. Hann gerir sér ekki grein fyrir því að hann smakkaði sósuna 6 sinnum á meðan hann var að elda og fulla teskeið í hvert sinn. Og nei, það er ekki hægt að skrifa offitu á hæga brennslu nema í undantekningartilvikum, myndbandið hér að neðan sýnir að vísu bara eina tilraun en brennsla ólíkra hópa hefur margsinnis verið mæld og það er ekki marktækur munur á brennslu feitra og grannra. Það er hinsvegar algengt að feitt fólk vanmeti neyslu sína.

Af hverju lítum við ekki á ofátið sjálft sem sjúkdóm? Af hverju bíðum við eftir að afleiðingarnar komi í ljós þegar um er að ræða börn sem borða of mikið, en tökum strax í taumana þegar börn borða of lítið? Af hverju er það geðsjúkdómur að hafa ranghugmyndir um útlit sitt en ekki geðsjúkdómur að hafa ranghugmyndir um mataræði sitt? Og hvar passar þessi undarlega áhersla inn í kenninguna um útlitsdýrkandi samfélag sem hatar feita?

 

Byrjuð á hreinsikúr

Posted on by
1

Líkaminn er ótrúlega fullkomin vél. Býr yfir allskonar sjálfvirkum kerfum sem  sjá um að halda öllu í jafnvægi, allavega ef maður hegðar sér ekki þeim mun heimskulegar. Við þurfum t.d. aldrei að hita eða kæla blóðið í okkur, líkaminn sér bara um það sjálfur. Svo fremi sem maður forðast að stökkva í jökulár eða sofa eftirlitslaus í gufubaði.

Ég hef alltaf haldið að það sama gilti um hreinsibúnað líkamans. Jú auðvitað þarf hann smá hjálp, meltingin vinnur ekki eðlilega nema maður borði dálítið af trefjum og nýrun ráða ekki við óhóflegt saltmagn til lengdar, lifrin skemmist ef maður drekkur vodka oftar en vatn en þetta eru nú vísindi sem eru flestum okkar bara í blóð borin.

En menningin gefur skít í það sem er manni í blóð borið og líferni nútímamannsins er á köflum þannig að maður þarf að vera meðvitaður um það sem maður setur ofan í sig. Ég hélt lengi að það væri nóg að beita dálítilli skynsemi. Sá sem drekkur 12 bolla af kaffi daglega ætti kannski að spá í möguleikann á að skipta nokkrum þeirra út fyrir kamillute. Ef maður fær bjúg er kannski kominn tími á færri kartöfluflögur og dálítinn trönuberjasafa eða melónu í staðinn. Borða hýðishrísgrjón oftar en franskar. Ég hef ekki gengið mikið lengra í heilsufæðinu en þetta en nú er ég að átta mig á því að smávegis grænmeti og trefjar eru alls ekki nóg, það þarf líka að hreinsa líkamann reglulega.

Ég var reyndar búin að frétta af nauðsyn þess að nota stólpípur, drekka 3 lítra af vatni á dag og láta jóna á sér tærnar. Ég vissi hinsvegar ekki fyrr en í gær að maður þyrfti líka að hreinsa í sér lifrina. Ég byrjaði á þessum hreinsikúr í gær. Fannst fyrst dálítið mikið að bæta 500 hitaeiningum við fæðið daglega en þegar ég kom að kvöldritúalinu meikaði það fullkomlega sens að drekka svona mikinn safa. Ég hlakka sérstaklega til að nota niðurgangslyfið á sunnudaginn en epsomsalt er einmitt sagt gott við hægðatregðu og ætti því að virka sérlega vel fyrir þá sem hafa verið laxerandi alla vikuna. Kvölddrykkurinn virkaði rosalega vel fyrir lifrina í mér í gær. Ég á góða safapressu og náði 330 ml af safa úr tveimur greip. Fannst dálitið mikið að drekka það auk 330 ml af matarolíu til viðbótar en hvað gerir maður ekki fyrir heilsuna? Ég var reyndar næstum búin að klúðra þessu, því mér varð það á að leggjast á vinstri hliðina og var búin að liggja á henni hátt í 5 mínútur þegar ég uppgötvaði mistökin (í annarri klósettferðinni.) Ég lagðist þá á hægri hliðina og fann strax hvernig lifrin byrjaði að hreinsast. Eynar kom svo með hitapokann fram á bað fyrir mig en ég svaf þar í nótt, af skiljanlegum ástæðum.

Ég held að svona náttúrulegar aðferðir séu algerlega nauðsynlegar í nútímanum. Við borðum svo mikið ógeð sem sest í lifrina. Maður gengur líka með allskonar ranghugmyndir um hollustu. Ég verð t.d. blóðlaus af og til og hingað til hef ég brugðist við því með því að borða slátur. Sem er fullt af mör og ógeði. En sem betur fer eru til önnur og heilnæmari ráð við blóðleysi. Eynar benti mér t.d. á að hægt væri að fyrirbyggja blóðleysi með því að vera alltaf með ógalvaniseraðan þaksaum undir tungunni. Ég er reyndar hrædd um að gleypa hann svo ég ætla ekki að sofa með hann en þess í stað ætla ég að baða mig upp úr mýrarrauða kvölds og morgna.

 

Han irriterede mig

Posted on by
4

Þann 13. september 2008 varð 15 ára stúlka fyrir hópnauðgun á almenningsklósetti á járnbrautarstöð í Danmörku. Eða það sögðu blöðin allavega. Og hún sjálf. Þrír piltar, 15, 16 og 17 ára voru dæmdir fyrir nauðgun, á tveimur dómstigum. Þeir neituðu sök og engin sönnunargögn lágu fyrir önnur en frásögn telpunnar, sem dómnum þótti einkar trúverðug.

Piltarnir voru búnir að sitja fjórtán mánuði í fangelsi þegar bróðir Sharifs Saloni, eins drengjanna, lagði fram myndbandsupptöku þar sem stúlkan viðurkenndi að hafa logið. Hún hafði haft samfarir við Sharif að eigin vali, í skiptum fyrir 17 króna strætómiða. Hversvegna bar hún hópnauðgun á piltana? Jú skýringin sem hún gaf bróður eins þeirra og sjá má á myndbandinu er þessi; “Han irriterede mig, han den høje der” en þar vísar hún til eins þeirra sem hún bar sökum, það var þó ekki sá sem hún hafði samfarir við sem hún var ósátt við.

Stúlkan var kærð fyrir rangar sakargiftir. Hún var svo fundin sek um að hafa logið til um aðkomu tveggja piltanna og dæmd til geðlæknismeðferðar. Henni var ekki gerð refsing. Dómurinn treysti sér heldur ekki til að sakfella hana fyrir rangar sakargiftir gegn þeim sem hún hafði haft samfarir við. Að vísu var pilturinn álitinn nógu saklaus til þess að honum voru dæmdar háar skaðabætur en stúlkan var samt ekki dæmd fyrir að ásaka hann. Það var nefnilega hugsanlegt að hún hefði upplifað atvikið eins og nauðgun, og því ekki hægt að sanna hún hefði vísvitandi lagt fram falska kæru. Samt sem áður var það ekki Sharif Saloni, sá sem hafði haft samfarir við hana sem hún var reið við, heldur vinur hans sem stríddi henni með því að þykjast hafa tekið myndir af henni.

Þetta er ekkert eina dæmið af þessu tagi sem upp hefur komið í Danmörku á síðustu árum. Hér er eitt sláandi líkt. Í þessu dæmi játaði konan líka á upptöku að hafa sagt ósatt en saksóknari vísaði kæru fyrir falskar sakargiftir frá. Ég hef ekki fundið upplýsingar um það hvort ríkissaksóknari gerði það líka.

Enn skrifar Anna Bentína um karllægni réttarkerfisins. Anna Bentína vill lög sem ná yfir nauðgara og ég held að flestir geti nú alveg verið henni sammála um það sé verulega slæmt að sekir menn sleppi. En aðferðin sem Anna Bentína boðar, að dæma menn á grundvelli frásagnar kærandans, hefur í för með sér aukna hættu á því að menn sem hafa kannski sýnt af sér slæma framkomu eins og einn piltanna virðist hafa gert, eða bara menn sem voru staddir á röngum stað á röngum tíma eins Sharif Saloni og hinn drengurinn sem voru dæmdir með honum,  verði sakfelldir fyrir nauðgun. Mig langar að sjá svör Önnu Bentínu um það hvernig eigi að koma í veg fyrir það. Reynsla hinna Norðurlandaþjóðanna af öfugri sönnunarbyrði í kynferðisbrotamálum (þótt það heiti ekki öfug sönnunarbyrði í lögunum er það nákvæmlega það sem gerðist t.d. í þessu máli) er nefnilega sú að menn eru raunverulega dæmdir fyrir glæpi sem þeir frömdu ekki, sviptir frelsi sínu og mannorði auk annarra hörmunga sem slíkur dómur hefur í för með sér. Við vitum ekkert hversu margir þeir eru sem sitja saklausir í fangelsum í Danmörku, Noregi og Svíþjóð, dæmdir fyrir kynferðisbrot. Hvernig í ósköpunum eiga menn að sanna sakleysi sitt þegar það eina sem þarf til að fá þá dæmda er grátandi kona sem segir “já en ég vildi það ekki”? (Nú eða bara hlæjandi kona sem segir “hann var ekkert smá pirrandi”) Og jafnvel þótt fyrir liggi játningar kvenna sem hafa ranglega ásakað menn um nauðgun, reynist hreint enginn hægðarleikur  að fá þær dæmdar.

 

Ekki lengur svalur forseti

Posted on by
10

Ólafur Ragnar er sumsé ákveðinn í að halda áfram. Og alveg búinn að gleyma því að hann bauðst til þess af göfuglyndi sínu að sitja tvö ár í viðbót. (Einar Karl kjarnhreinsaði framboð Ólafs hér, jafnvel Lára Hanna hefði ekki skafið jafn snyrtilega utan af honum.)

Ég hef greinilega ofmetið skynsemi ÓRG. Ég hélt í alvöru að hann myndi draga framboð sitt til baka með þeim orðum að eins og hefði komið fram í áramótaávarpinu væri hann farinn að huga á önnur mið og fyrst væru komnir fram frambærilegir kandídatar, treysti hann því að þjóðin myndi sýna sér skilning.

Þetta hefði verið flott pólitískt múv. Kannski ekki beinlínis hressandi en allavega svona frekar virðulegt. Margir hefðu túlkað það þannig að hann væri “stíga til hliðar” fyrir óléttri Samfylkingarkonu á meðan hann mældist ennþá með nógu mikið fylgi til þess að eiga möguleika á að vinna, og þar með væri hann orðinn sérstakt göfugmenni. Aðrir hefðu sagt að hann væri svo skynsamur að sjá að nú væri þetta orðið gott. Hann hefði með því að draga sig í hlé núna, gefið þá mynd af sér að hann sé sjálfum sér samkvæmur, jarðbundinn maður sem þekkir sinn vitjunartíma. Það kæmi á allan hátt betur út en að tapa kosningum og enda þótt hann vinni núna, þá er ótrúlegt að hann geti aukið vinsældir sínar með því að sitja eitt kjörtímabil í viðbót.

ÓRG er hressasti forseti Íslendinga hingað til. Hann sýndi ákveðna dirfsku og hristi svona aðeins upp í hugmyndum okkar um það hvernig forsetaembættið eigi að vera. Hann hefur haft pólitísk áhrif og notið töluverðra vinsælda. Hann setti niður með útrásardýrkun sinni en náði endurreisn með því að synja Icesave lögunum staðfestingar. Með því að sækjast eftir embættinu enn eitt kjörtímabilið er Ólafur sennilega búinn að klúðra möguleikanum á því að sagan minnist hans fyrst og fremst sem mannsins sem virkjaði “málskotsréttinn” en það hefði verið glæsilegur endir á forsetaferli hans. Það er hinsvegar ekki glæsilegur endir að tapa kosningum fyrir manneskju sem hefur ekkert það til að bera sem gerir hana að verðugum andstæðingi.

Ólafur Ragnar var hressi gaurinn í 16 ár. Nú er líklegt að hann tapi fyrir frambjóðanda sem hefur ekkert fram yfir hann og reyndar þann stærsta og kannski eina kost að vera ekki Ólafur Ragnar. Og það er ekki töff ósigur.  Að grenja svo yfir því hvað RÚV hafi farið illa með hann og þræta í þokkabót fyrir að hafa sagt það sem hann sagði, það er ekki svalt heldur. Eiginlega bara mjög vansvalt.

Að gleypa sníkjudýr

Posted on by
9

Að hugsa sér örvæntinguna sem fær fólk til að gleypa sníkjudýr í von um að grennast. Hljómar eins og geðveiki ekki satt? Ég trúi því nú reyndar ekki að þetta sé “vinsæl” grenningaraðferð en allt er víst til

En hvað erum við hin, þessi algerlega óbiluðu annars að láta ofan í okkur? Getur verið að kapítalimsinn smygli ofan í okkur efnum sem skapa hungurtilfinningu? Og ef svo er, er þá eitthvað meira brjálæði að gleypa orm sem afétur mann en að gleypa í sig mat sem lætur manni líða eins og maður sé með iðraorm og drepur mann úr offitusjúkdómum í stað þess að svelta mann? Mér var bent á þessa þætti. Mér finnst þeir umhugsunarverðir og þarna er hvorki verið að skamma fólk fyrir agaleysi né tyggja upp vitaskuldir á borð við þá að fita stafi af ofáti eins og einhverja möntru, heldur einmitt að leita skýringa á því hversvegna svona ofboðslega margir borða meira en þeir þurfa og hversvegna offita hefur breiðst út eins og smitsjúkdómur. Ég fann ekki sjötta þáttinn á youtube.

Enn einn bullkúrinn

Posted on by
9

Ég var ekki fyrr búin að pósta síðustu færslu en ég rakst á þetta endemis bull.

Kona sem segist grennast um heilt kg á einni viku með því að vera í megrun þrjá daga vikunnar en borða allan “venjulegan” mat (hvað sem það nú merkir) hina dagana.

Þetta er ekkert flókið; til að léttast um 1 kg, þarf maður að brenna 7000 7700 hitaeiningum umfram þær sem maður innbyrðir. Manneskjan borðar semsagt á þessum þremur dögum sem hún er í aðhaldi, nógu lítið til þess að hún brenni 2333 2567 he umfram það sem hún lætur ofan í sig. Hvað brennir hún eiginlega miklu? Miðað við líkamsæfingarnar sem hún gefur upp má ætla að 63 kg kona brenni um 300 he þannig að það skýrir aðeins lítinn hluta af þessari miklu megrun.

Það sér hver fáráður að þetta dæmi gengur ekki upp. Það er örugglega alveg hægt að missa kíló á viku með ströngu aðhaldi alla dagana og/eða mikilli hreyfingu en smávaxið fólk og þeir sem eru komnir yfir miðjan aldur þurfa sennilega hvorttveggja. Ef grunnþörfin (sem ræðst aðallega af óviðráðanlegum þáttum svosem kyni, aldri og hæð) er undir 1200 he á dag, getur maður ekki fækkað hitaeiningum um 7700 á viku, nema svelta sig, hvað þá á þremur dögum. Við getum reyndar aukið brennsluna en ég efast um að mörgum veitist beinlínis auðvelt að auka hreyfingu verulega mikið án þess að borða meira. (Hér er hægt að reikna út brennslu við ýmsar athafnir.)

Það er vel hægt að missa 100 grömm á viku án þess að finna fyrir því. Sú aðferð að borða enga fitu eða sykur 3 daga vikunnar getur alveg örugglega létt mann eitthvað og er eflaust heilsusamlegri en margir skyndikúrar. Og jájá, það er mögulegt að missa heilt kíló á viku en það gerist EKKI án fyrirhafnar. Ekki nema maður brenni töluvert meiru en súpermódel á fimmtugsaldri. Hugmyndin er hinsvegar áreiðanlega söluvæn.